Ik ben net een oude vlam tegen het lijf gelopen. Niet zomaar één, de grootste. In de Carrefour of all places, waar ik mij bij God één keer om de drie jaar durf te vertonen uit schrik er één of andere onaangemane herinnering uit het verleden tegen te komen.

Vijftien jaar en vijftien kilo later (hij, 15kg, en ik misschien ook, nu ik erover denk), en de rest van het gesprek ben ik alweer vergeten. Ik vond dat dit wel kon tellen als comebackpost.

Je belangrijkste klant in een sms een kieken noemen: tot daar aan toe. Maar die sms dan per ongeluk ook naar die klant sturen? @&!!{}¨ù$ù[][ * geen commentaar*
‘t Is allemaal haar schuld, met al haar kiekenverslagen.

Zo lang aan een stuk heb ik in Evelien voor altijd liggen lezen. Martin Bril had verdomme honderd moeten worden. ’Een hoofd in een oven’, ‘Leed dat vakantie heet’, ‘De koeien hebben staarten’, ‘Zegeningen van ondergoed’… Het leest allemaal even lekker weg. Zo lekker zelfs dat ik me niet meer stoorde aan de halve kilo dode dondervliegjes die  tussen de pagina’s van mijn exemplaar plakken na een mislukte stranddag. Vergeet de TV-reeks, dit is Vakantielectuur met een grote V!

Nick Hannes in het fotomuseum van Antwerpen. En daarna (of was het daarvoor?) op een terras vanachter een oversized zonnebril het lief van Natalia en zijn illuster gezelschap zitten aangapen. Populaire cultuur heet dat laatste. En neen, spreek me niet over de Gentse Feesten. Ik heb verdorie naar verdovende middelen moeten grijpen uit gêne voor de nachtelijke ruzie onder mijn slaapkamerraam (“Gij hebt met hem staan muilen. Ik zeg het u!” “Eikel” “Maar geef het dan toe” …)

Mijn gedachten van een kwartier geleden (in chronologische volgorde):
- ”De gustibus et coloribus non disputandum est.”
- ”Latijn? Parels voor de zwijnen.”
- ”Hebt ge uzelf al eens goed bekeken?!”
- ”S-T-U-K-S-K-E    K-R-A-P-U-U-L!”

Aanleiding:
- Overjaarse puber aan het stuur van voorbijrijdende auto.
- Door het open raampje: “Maar zo’n lelijke bril!”
- Op straat: only me…

[foto uit de controletoren]

10 minuten 26 seconden getrapt. Van 60 Watt naar 150 Watt. Tot aan een harteklop van 176. En waarvoor? Voor een grote cola in een kartonnen beker en een stuk rijsttaart in de cafetaria, en de wetenschap dat 30% progressie op 3 maanden tijd toch niet slecht is. Als ik niet zo had zitten foeteren dat het veel te warm is voor zo’n inspanning, dan had ik nu misschien nog genoeg puf over om rechtstreeks naar de Tour door te rijden.

[prentje uit de blokkendoos van Nathan Sawaya]

Weet iemand hoe je een Flickr-slideshow kunt uploaden in een WordPress-artikel? De Controletoren heeft namelijk een paar leuke fotoreeksjes in het vizier.

Net wanneer ik me in het haar krab bij zo weinig inspiratie, komt er weer een lijstje mijn richting uitgewaaid. En ‘t is een kort, en ‘t is een gemakkelijk. De titel is “today”.

• Outside my window… zit een luid kwetterende merel het monster op te hitsen, de 2 veilig van elkaar gescheiden door een muggenraam. Want pas op, daar zijn al ongelukken van gekomen hé.
• I am thinking… dat het toch wel tijd wordt om de Lotto te winnen en een huis met grote tuin te kopen. Een klein beetje voor het monster, maar nog veel meer voor mezelf. Ondertussen neem ik genoegen met een park en blijf ik klagen over het gebrek aan WC’s aldaar, meneer Termont!
• I am thankful for… mijn vege lijf dat het voorbije jaar dapper standgehouden heeft. Mijn kop ook, redelijk toch.
• From the kitchen… komen alleen maar doembeelden over een gigantische afwas en te hoge temperaturen om ten aanval te trekken. Dat ik er een foto moet van maken en die in ‘t S.M.A.K. moet ophangen. Tsss, als ik de Lotto win, koop ik een huis met een tuin en mét een vaatwas.
• I am wearing… veel ochtendlijk prut in mijn ogen.
• I am creating… dit lijstje vol non-informatie, terwijl ik eigenlijk slides zou moeten maken voor een supermarktketen. First things first!
• I am going… to finish dit lijstje, douchen, eten en dan nog eens eten, en dan lanterfanten. In een park, juist ja, niet in de tuin.
• I am reading… “Pantaleón” van Mario Vargas Llosa. Over een officier die de opdracht krijgt een bordeel op te zetten voor een regiment bronstige soldaten in het Amazonegebied. Hoererij, daar lees ik nu eens graag over sè. Daarom vond ik “The Crimson Petal and the White” van Michel Faber ook zo schoon. Dat is inderdaad dat boek dat K. ”The Scarlet Hoooker” noemt… 
• I am hoping… dat ik dinsdag op de fietsproef beter presteer dan 3 maanden geleden, d.w.z. minder zal zweten na enkele minuten virtueel bergop rijden…
• I am hearing… een krakende Spaanse vrouwenstem, vanop de verzamelaar met muziek van de films van Almodovar. En nu begint de master himself te zingen. Geloof me, hij regisseert beter dan dat hij zingt.
• Around the house… veel kleine hoopjes kleren, van al dat getwijfel en gechangeer op zonnige dagen als vandaag. Wel al gestofzuigd vanmorgen, de eerste en laatste fysieke inspanning van de dag (met uitzondering van eten, that is).
• One of my favorite things… ligt hier naast me, maar moet binnenkort in de kast wegens te warm: een giftig oranje TV-deken van de Lidl, synthetisch en al, in Garfield-kleur, maar het beste dat ik ooit heb gehad.
• A few plans for the rest of the week… Met de nadruk op “a few”, mag ik hopen. Fietsproef dus, en een heel klein beetje werken, en mijn boekhouding van het 2e kwartaal bijeenscharrelen, en een dagje opleiding volgen, en overschakelen op vakantiemodus.  

Siegfried Bracke keert terug naar het scherm.