Zo lang aan een stuk heb ik in Evelien voor altijd liggen lezen. Martin Bril had verdomme honderd moeten worden. ’Een hoofd in een oven’, ‘Leed dat vakantie heet’, ‘De koeien hebben staarten’, ‘Zegeningen van ondergoed’… Het leest allemaal even lekker weg. Zo lekker zelfs dat ik me niet meer stoorde aan de halve kilo dode dondervliegjes die tussen de pagina’s van mijn exemplaar plakken na een mislukte stranddag. Vergeet de TV-reeks, dit is Vakantielectuur met een grote V!
Nick Hannes in het fotomuseum van Antwerpen. En daarna (of was het daarvoor?) op een terras vanachter een oversized zonnebril het lief van Natalia en zijn illuster gezelschap zitten aangapen. Populaire cultuur heet dat laatste. En neen, spreek me niet over de Gentse Feesten. Ik heb verdorie naar verdovende middelen moeten grijpen uit gêne voor de nachtelijke ruzie onder mijn slaapkamerraam (“Gij hebt met hem staan muilen. Ik zeg het u!” “Eikel” “Maar geef het dan toe” …)
Een mens moet soms al eens naar Bourgondië trekken om de ware Russische volksaard te leren kennen. Om maar te zeggen dat ik van een weekje zon heb genoten met Rusland voor gevorderenden van Jelle Brandt Corstius bij de hand. Een hilarisch boekje vol dolkomische avonturen van de man zelf.
Eén tip: zorg dat u lekkere hapjes klaar hebt staan, want de minutieuze beschrijvingen van de vieze troep die hij daar te eten krijgt, zijn op zijn zachtst gezegd verontrustend. Maar het gaat lang niet alleen om eten, ook om dronken dierenartsen, knettergekke huisbazen, metrorijdende zwerfhonden, en nog veel meer.
Meneer Corstius stelt trouwens dat mensen met een voorliefde voor Rusland mensen zijn waar een steek aan los zit. Zijn eigen fascinatie voor de Russen verklaart hij droogweg door naar deze kleurrijke prentjes te verwijzen. Als u hierom hard moet lachen, zeker lezen die handel! De bestelling van ’s mans tweede boekje is net de deur van de Controletoren uit.
Nog één voor op het lijstje ‘uit en fel gesmaakt’: Suikerspin van Erik Vlaminck. Zelden zo genoten van gescheld en menselijke slechtheid.
Tip 1: vooraf
Zorg dat u op tijd bent. Geen betere plaats om hippe soortgenoten te spotten dan in de wachtrij voor een danstheatervoorstelling. Spits uw oren. U vangt er onvergetelijke voorbeschouwingen en levenswijsheden op die van pas kunnen komen voor uw volgende blogpost.
Tip 2: bij het binnenkomen
Stop het programmafoldertje meteen in uw broekzak. Of nog beter: verscheur het en spoel het door het toilet. Zaak is dat u het zéker niet gaat lezen. Zinnen als “Haar strijd is niet de verwording van het zijn, maar de herdenking van dat moment van éénwording” brengen uw darmflora toch alleen maar in verwarring. Betreed de zaal dus onbevangen.
Tip 3: tijdens de voorstelling
Geef uw ogen de kost, maar luister niet té aandachtig. Het best nog kunt u de monologen en dialogen in uw hoofd tot een zachte ruis herleiden. Want acteurs die net uit de melktanden zijn, hoort u beter niet worstelen met de grote levensvragen. Als u niet oppast, proest u het uit bij de kreet “wie brandt daar?” , om nog maar van “ik ben een boom” te zwijgen.
Tip 4: na de voorstelling
Schuif gretig aan voor de (gratis!) improvisatieoefening die op de voorstelling volgt. Geniet van het directe contact met het dansgezelschap, maar houd uw eigen lichaam onder controle en vouw uw benen zo compact mogelijk op. Voor u het weet struikelt een van de jonge danstalenten over uw lange tenen. Let ook op wat u zegt, en vooral op uw stemvolume. Als de kans erin zit dat uw buurvrouw de moeder is van een van de dansers, ga u dan niet te buiten aan luide overpeinzingen over de corpulente lichaamsbouw van de jongeman in kwestie.
Tip 4 bis: na de voorstelling – enkel voor muzikanten
Als u wordt gevraagd om een improvisatieoefening van een danstheater live op te luisteren, denk dan twee keer na. Zeker als blijkt dat men u en uw muziekinstrumenten in het midden van de zaal opstelt. Voor u het goed beseft, stormt de eerste danseres spastisch hinnikend op u af, om vervolgens met één vinnige, artistiek verantwoorde kniezwengel uw klarinet te lucht in te katapulteren. Een gebroken mondstuk kost wellicht meer dan wat u als gage overhoudt aan dit soort evenementen.
U raadt het al, dames en heren, wij hebben gisteren genoten. En met ons hopelijk nog velen. Voor herhaling vatbaar.
Een prottig – pardon, ‘prettig’ – boekje vol tips om uw carrière niet te laten fnuiken door misplaatste toiletgewoontes en oncontroleerbare gassen. Mijn eigen handleiding voor de ultieme kwebbelscheet maar dan maal 100. 
Lang geleden dat we hier nog eens een recommendatie hebben laten optekenen. Maar hier is er een van formaat: Hallo Claudia. Ein-de-lijk opgestaan: de Vlaamse tegenhangster van Lucy Kellaway, de geniale autrice van The Answers: all the office questions you never dared to ask .
Ik ben er nog niet helemaal uit of die Claudia echt of fake is, maar ‘t is in elk geval een zotte doos, en de controletoren heeft een hart voor zotte dozen. Allen daarheen met al uw professionele besognes en kwelduivels. Ik zal alvast eens op een doordenker voor Claudia broeden.
Het schoonste in Brideshead Revisited ? Het schildpadje met de diamanten op zijn rug. En ook wel een beetje de schoon ogen van Charles. Maar ja, wat zijt ge nu met schoon ogen.
Toe, smeer mij nog eens een boek aan. Een echt goed boek. Zo’n boek dat onder uw vel kruipt en u verweesd achterlaat. Zoals wanneer u ’s winters naar de film gaat om twee uur en achteraf uw kluts kwijt bent omdat ‘t buiten al donker is en de wereld gewoon anderhalf uur is blijven draaien zonder u. Zo’n boek heb ik al een tijdje niet meer gelezen. Pogingen genoeg. Uit het lijstje ‘op gesjiekt en halverwege terug uitgespuwd’:
- Charlotte Mutsaers, Koetsier Herfst (spijtig van die spitse taal)
- Paul Theroux, The Elephanta Suite
- Zadie Smith, On beauty (wanneer begint dat hier?)
- Philip Roth, Portnoy’s Complaint
Vooruit, doe mij een eerbaar voorstel. En durft niet af te komen met Sien & Maria, of ge moogt meteen aan mijn afwas beginnen. Wacht, ik zal u op weg helpen met een tweede lijstje ‘uit en fel gesmaakt’:
- Jeffrey Eugenides, Middlesex (twee keer zelfs)
- Amélie Nothomb, Biographie de la faim
- Michel Faber, The Crimson Petal and the White (door K. ook wel ‘The Scarlet Hooker’ genoemd)
- Ali Smith, The accidental
- William Boyd, Restless (een pageturner, ik geef het toe)
Alors?
|
