Het monster is eigenlijk een muskusrat. Zei de dierenarts het vorige week niet: “Zijn nieren zijn abnormaal klein voor een kat.” En dan nog eens met nóg meer aandrang, luid tikkend op de röntgenfoto tegen de lichtbak: “D-i-t z-i-j-n g-é-é-n n-i-e-r-e-n v-a-n e-e-n k-a-t”. Een muskusrat, zeg ik u. Ene met veel haar op en een plumeaustaart, maar toch.
[foto uit de controletoren]
Het monster is politiek bewust. Dat komt door de krantenpagina’s onderin zijn kattenbak. Vorige week met foto van Bart De Wever, deze week van John McCain. Het zal wel ergens goed voor zijn.
[Prentje van Miekes kattenbak, een zelfgebreid kamerbreed onding. Diesaaaaaaaaaajn heet zoiets. Een schijttapijt, als u het mij vraagt.]
Het monster staat nog op zomeruur. Al om 6 uur vanmorgen was’t van klop klop op de slaapkamerdeur. Pfff.
Het monster is gevallen. Van één hoog. Door het open raam. Zoef. Nee, niet vandaag. Vroeger. Al twee keer zelfs. Kom het forensische bewijsmateriaal maar bekijken als u het niet gelooft:
[foto uit de controletoren]
‘t Is te zeggen.
Het monster levert wel aan huis. Maar verwacht u vooral niet aan eigen bereidingen. Nee nee. Ik schep een poezenblik uit in de keuken. En het monster komt de pâté au boeuf netjes onder uw bureaustoel leggen.
Traiteur of niet, ‘t is maar hoe u’t bekijkt natuurlijk.
Dit kan het monster ook.
Veel beter zelfs.
Al zeven jaar woont hier een monster. Het heeft een onverzettelijk karakter, haar tussen zijn tenen en ingebeelde eetstoornissen. Ik heb geprobeerd u er tot dusver niet mee lastig te vallen. Maar ik kan het niet langer doodzwijgen. Le monstre est devenu incontournable. Daarom zal ik er vanaf nu over berichten. Weliswaar met mondjesmaat en zonder misplaatst sentiment. Het zal u zeker niet berouwen.
|
