Beste disfunctionele huismoeder,

Uw recente overpeinzingen over al dan niet opnieuw gaan werken malen al een tijdje in mijn hoofd. Mijn eerste reactie was nochtans: “groot gelijk!”. Uw dagen slijten tussen kutcollega’s en draken van bazen: d-o-e   h-e-t   n-i-e-t! L’enfer c’est les autres: nergens anders zo waar als op de werkplek.

Mijn eerste baas was een incompetente kwast met pedante maniertjes en een laptop vol hardcore porno, de tweede een roekeloze driftkikker met een privéleven als een slecht geschreven soap, de derde een dementerende paternalist die een fotokopie steevast ‘een stencil’ noemde en een e-mail ‘een fax met een wereldbol’, de vierde een bange wezel wiens eeuwige getwijfel iedereen tot wanhoop dreef, de vijfde een sociaal gehandicapte verpersoonlijking van het Peter’s Principle, en de zesde een zelfverklaard literair genie met irritante zenuwtics. En dan bespaar ik u nog de fijne karaktertrekken van het gros van mijn ex-collega’s.

Mijn huidige manager is de beste. Dat ben ik namelijk zelf. Baas, werknemer en collega tegelijk. Weg ergernissen om politieke spelletjes en geïnstitutionaliseerde incompetentie. Weg loonslavernij! Iedereen freelancer! (Of iedereen thuisblijfmoeder of -vader, al heb ik het zelf niet zo voor volle pampers en uitpuilende strijkmanden.)

Alleen vraag ik me af of we het zelf niet in de hand werken. Werkomgevingen die systematisch bevolkt worden door pathologische gevallen bedoel ik. Want als alle getalenteerde, creatieve, intelligente, grappige, sociaal vaardige werkmensen zoals u en ik er de brui aan geven, wie laten we dan achter? Juist ja, de nerds, de tafelspringers, de strevers, de angsthazen, de personal space invaders, de zageventen, de …

Als we nu eens met alle dissidenten een eigen bedrijf uit de grond zouden stampen. Of zouden zoveel gelijkgestemden samen er ook niks van bakken? Hebben we kutcollega’s en snertbazen nodig om de motor draaiende te houden? Om coalities te vormen, banden te smeden en gesprekken gaande te houden?

Zolang ik daar nog niet uit ben, blijf ik thuis tekstjes typen en facturen opmaken. Wie zich geroepen voelt om me opnieuw in loondienst te nemen, mag het altijd proberen. U weet niet wat voor een kutcollega u dan in huis haalt.

Graag (?) tot dan,
de controletoren.

Geachte Graaf Lippens,

“Het leven is een curve. Waar staat u?”, vraagt het startscherm van uw bankautomaat mij. Omdat u het zo graag wilt weten, zal ik het u zeggen. Ik sta voor de deur van de radioloog die straks mijn versleten nekwervels zal radiologen. En ja, dat doet zeer. En neen, ik wil niet dat u me op zo’n moment met dergelijke vragen lastigvalt. Als u echt om me bekommerd was, dan begroette uw geldmachien me met een empathische “Uw ruggengraat is een curve. Waar hebt u vandaag pijn?”.

Maar genoeg over mijn gezondheidskwaaltjes. U begrijpt ongetwijfeld waar ik met mijn anecdote naartoe wil, Graaf Lippens: uw marketingteam moet harder nadenken. Ik weet het wel, thought provoking headlines, het klinkt sjiek. Maar wat moet een mens met die holle slogans? Als ik u was, ging ik resoluut voor de personal brand experience. Uw merk in the core van de leefwereld van uw doelgroep. En customizen, u moet customizen! Uw klant wil tangible clues, bla bla bla.

Om een en ander te verduidelijken, stuur ik u alvast een paar voorbeeldjes:
– “Uw bonus is gestort. Weet uw vrouw het al?”
– “Uw zoon haalt elke dag 50 euro af. Is hij aan de drugs?”
– “Uw spaargeld geraakt stilaan op. Wat nu?”
Laat u me even weten wat u ervan vindt, Graaf Lippens?

Alvast bedankt,
de controletoren.

Beste zwartgebadpakte zwemster,

Ja, u. Ik had u meteen in de smiezen, gisteren tijdens de Big Jump. Niet dat uw duik in de Leie van veel spektakel getuigde. En bijzonder bleek of bruin of dik of dun zag u er ook al niet uit. Nee, het was uw bikinilijn die meteen mijn aandacht trok. Of beter: uw schaamstreek. In uw geval letterlijk een bosrijk gebied waarvoor u zich moest generen.

Eerst dacht ik dat u niet wou onderdoen voor de Borat-lookalike die kort daarvoor de titel van Mister Big Jump had binnengerijfd. Alleen was zijn weelderige groenzone kunstmatig aangeplant als onderdeel van zijn vermomming. U daarentegen, u koos duidelijk voor onversneden authenticiteit.

Maar u leek me niet meteen het type dat zich middels haarstukjes en andere potsierlijke accessoires tot Miss wou laten kronen. Neen, ik ontwaarde in u eerder een ecologisch bewuste consument. Zo stonden er nog wel meer op de kade. De Big Jump is natuurlijk niet toevallig een initiatief van het Gentse Milieufront. Samen duiken voor proper, zwembaar water, het is een schone zaak. En ijveren voor zuivere lucht en het behoud van het regenwoud, ik zie daar ook geen graten in. Maar om even terug te komen op uw bikinilijn – of de totale afwezigheid van iets dat daarop lijkt: gelooft u me, beste zwemster, er zijn andere manieren om uw afkeer voor de wereldwijde ontbossing in de verf te zetten.

Daarom één gouden tip als u van plan bent om u volgend jaar opnieuw in badpak te vertonen. Snoeien, plukken, waxen, aan u de keuze. Maar doe er wat aan! Mocht u dat in strijd vinden met de principes van de Bond Beter Leefmilieu, ga dan voor plan B en bedek uw schaamstreek. Wees creatief: pik er een veelkleurig stukje textiel uit, zet een gekke pruik op en waag u aan enkele exotische danspasjes. Wie weet wordt u dan prompt uitgeroepen tot Miss Big Jump 2009. Ik gun het u van harte.

Welgemeende groeten,
de controletoren.

[foto: Jonas Dreesen]