Zo lang aan een stuk heb ik in Evelien voor altijd liggen lezen. Martin Bril had verdomme honderd moeten worden. ’Een hoofd in een oven’, ‘Leed dat vakantie heet’, ‘De koeien hebben staarten’, ‘Zegeningen van ondergoed’… Het leest allemaal even lekker weg. Zo lekker zelfs dat ik me niet meer stoorde aan de halve kilo dode dondervliegjes die tussen de pagina’s van mijn exemplaar plakken na een mislukte stranddag. Vergeet de TV-reeks, dit is Vakantielectuur met een grote V!
Nick Hannes in het fotomuseum van Antwerpen. En daarna (of was het daarvoor?) op een terras vanachter een oversized zonnebril het lief van Natalia en zijn illuster gezelschap zitten aangapen. Populaire cultuur heet dat laatste. En neen, spreek me niet over de Gentse Feesten. Ik heb verdorie naar verdovende middelen moeten grijpen uit gêne voor de nachtelijke ruzie onder mijn slaapkamerraam (“Gij hebt met hem staan muilen. Ik zeg het u!” “Eikel” “Maar geef het dan toe” …)
Mijn gedachten van een kwartier geleden (in chronologische volgorde):
- ”De gustibus et coloribus non disputandum est.”
- ”Latijn? Parels voor de zwijnen.”
- ”Hebt ge uzelf al eens goed bekeken?!”
- ”S-T-U-K-S-K-E K-R-A-P-U-U-L!”
Aanleiding:
- Overjaarse puber aan het stuur van voorbijrijdende auto.
- Door het open raampje: “Maar zo’n lelijke bril!”
- Op straat: only me…
[foto uit de controletoren]
|
