Langs de kant van de weg in een godvergeten Bourgondische uithoek lag een doodgereden beest. Nog geheel volumineus en wel, op de rug, met 4 poten naar de hemel uitgestoken. Poten met heel veel haar op. Een wasbeer dus. Maar neen, de achterbank zwoer bij een everzwijn. “Maar allez gij, een wasbeer, zeg ik u, een grote wasbeer!” En toch… Eén blik op het werk van Fukaya Etsuko volstaat om opnieuw te gaan twijfelen.
