10 minuten 26 seconden getrapt. Van 60 Watt naar 150 Watt. Tot aan een harteklop van 176. En waarvoor? Voor een grote cola in een kartonnen beker en een stuk rijsttaart in de cafetaria, en de wetenschap dat 30% progressie op 3 maanden tijd toch niet slecht is. Als ik niet zo had zitten foeteren dat het veel te warm is voor zo’n inspanning, dan had ik nu misschien nog genoeg puf over om rechtstreeks naar de Tour door te rijden.
Weet iemand hoe je een Flickr-slideshow kunt uploaden in een WordPress-artikel? De Controletoren heeft namelijk een paar leuke fotoreeksjes in het vizier.
Net wanneer ik me in het haar krab bij zo weinig inspiratie, komt er weer een lijstje mijn richting uitgewaaid. En ‘t is een kort, en ‘t is een gemakkelijk. De titel is “today”.
Outside my window… zit een luid kwetterende merel het monster op te hitsen, de 2 veilig van elkaar gescheiden door een muggenraam. Want pas op, daar zijn al ongelukken van gekomen hé.
I am thinking… dat het toch wel tijd wordt om de Lotto te winnen en een huis met grote tuin te kopen. Een klein beetje voor het monster, maar nog veel meer voor mezelf. Ondertussen neem ik genoegen met een park en blijf ik klagen over het gebrek aan WC’s aldaar, meneer Termont!
I am thankful for… mijn vege lijf dat het voorbije jaar dapper standgehouden heeft. Mijn kop ook, redelijk toch.
From the kitchen… komen alleen maar doembeelden over een gigantische afwas en te hoge temperaturen om ten aanval te trekken. Dat ik er een foto moet van maken en die in ‘t S.M.A.K. moet ophangen. Tsss, als ik de Lotto win, koop ik een huis met een tuin en mét een vaatwas.
I am wearing… veel ochtendlijk prut in mijn ogen.
I am creating… dit lijstje vol non-informatie, terwijl ik eigenlijk slides zou moeten maken voor een supermarktketen. First things first!
I am going… to finish dit lijstje, douchen, eten en dan nog eens eten, en dan lanterfanten. In een park, juist ja, niet in de tuin.
I am reading… “Pantaleón” van Mario Vargas Llosa. Over een officier die de opdracht krijgt een bordeel op te zetten voor een regiment bronstige soldaten in het Amazonegebied. Hoererij, daar lees ik nu eens graag over sè. Daarom vond ik “The Crimson Petal and the White” van Michel Faber ook zo schoon. Dat is inderdaad dat boek dat K. ”The Scarlet Hoooker” noemt…
I am hoping… dat ik dinsdag op de fietsproef beter presteer dan 3 maanden geleden, d.w.z. minder zal zweten na enkele minuten virtueel bergop rijden…
I am hearing… een krakende Spaanse vrouwenstem, vanop de verzamelaar met muziek van de films van Almodovar. En nu begint de master himself te zingen. Geloof me, hij regisseert beter dan dat hij zingt.
Around the house… veel kleine hoopjes kleren, van al dat getwijfel en gechangeer op zonnige dagen als vandaag. Wel al gestofzuigd vanmorgen, de eerste en laatste fysieke inspanning van de dag (met uitzondering van eten, that is).
One of my favorite things… ligt hier naast me, maar moet binnenkort in de kast wegens te warm: een giftig oranje TV-deken van de Lidl, synthetisch en al, in Garfield-kleur, maar het beste dat ik ooit heb gehad.
A few plans for the rest of the week… Met de nadruk op “a few”, mag ik hopen. Fietsproef dus, en een heel klein beetje werken, en mijn boekhouding van het 2e kwartaal bijeenscharrelen, en een dagje opleiding volgen, en overschakelen op vakantiemodus.
Langs de kant van de weg in een godvergeten Bourgondische uithoek lag een doodgereden beest. Nog geheel volumineus en wel, op de rug, met 4 poten naar de hemel uitgestoken. Poten met heel veel haar op. Een wasbeer dus. Maar neen, de achterbank zwoer bij een everzwijn. “Maar allez gij, een wasbeer, zeg ik u, een grote wasbeer!” En toch… Eén blik op het werk van Fukaya Etsuko volstaat om opnieuw te gaan twijfelen.
