Tips voor een geslaagd avondje danstheater

Tip 1: vooraf
Zorg dat u op tijd bent. Geen betere plaats om hippe soortgenoten te spotten dan in de wachtrij voor een danstheatervoorstelling. Spits uw oren. U vangt er onvergetelijke voorbeschouwingen en levenswijsheden op die van pas kunnen komen voor uw volgende blogpost.

Tip 2: bij het binnenkomen
Stop het programmafoldertje meteen in uw broekzak. Of nog beter: verscheur het en spoel het door het toilet. Zaak is dat u het zéker niet gaat lezen. Zinnen als “Haar strijd is niet de verwording van het zijn, maar de herdenking van dat moment van éénwording” brengen uw darmflora toch alleen maar in verwarring. Betreed de zaal dus onbevangen.

Tip 3: tijdens de voorstelling
Geef uw ogen de kost, maar luister niet té aandachtig. Het best nog kunt u de monologen en dialogen in uw hoofd tot een zachte ruis herleiden. Want acteurs die net uit de melktanden zijn, hoort u beter niet worstelen met de grote levensvragen. Als u niet oppast, proest u het uit bij de kreet “wie brandt daar?” , om nog maar van “ik ben een boom” te zwijgen.

Tip 4: na de voorstelling
Schuif gretig aan voor de (gratis!) improvisatieoefening die op de voorstelling volgt. Geniet van het directe contact met het dansgezelschap, maar houd uw eigen lichaam onder controle en vouw uw benen zo compact mogelijk op. Voor u het weet struikelt een van de jonge danstalenten over uw lange tenen. Let ook op wat u zegt, en vooral op uw stemvolume. Als de kans erin zit dat uw buurvrouw de moeder is van een van de dansers, ga u dan niet te buiten aan luide overpeinzingen over de corpulente lichaamsbouw van de jongeman in kwestie.

Tip 4 bis: na de voorstelling – enkel voor muzikanten
Als u wordt gevraagd om een improvisatieoefening van een danstheater live op te luisteren, denk dan twee keer na. Zeker als blijkt dat men u en uw muziekinstrumenten in het midden van de zaal opstelt. Voor u het goed beseft, stormt de eerste danseres spastisch hinnikend op u af, om vervolgens met één vinnige, artistiek verantwoorde kniezwengel uw klarinet te lucht in te katapulteren. Een gebroken mondstuk kost wellicht meer dan wat u als gage overhoudt aan dit soort evenementen.

U raadt het al, dames en heren, wij hebben gisteren genoten. En met ons hopelijk nog velen. Voor herhaling vatbaar.

Ik word meter

Van de baby in buik nummer twee. Sinterklaasfeestjes, nieuwjaarsbrieven, babysitten,… Zijn er nieuwe gebruiken die ik nog/beter niet ken?

[foto uit de controletoren]

Een broek vol goesting

Arno plakt op foto zoals mijn nieuwe fitnessbroek aan mijn billen (don’t ask…). 

Van alle beelden die ik van hem ken, vind ik dit nog altijd het boeiendste. Die broek vol goesting, dat rare masker dat de vrouw links van hem voorhoudt, die scruffy bontmantel die het kader binnenduikt,… Ik kwam de foto zaterdag toevallig opnieuw tegen in Oostende. De maker ervan heeft gelijk: “Je ziet Arno als het ware stotteren”. 

[Foto Michiel Hendryckx]

O ja. Wie je daar in Oostende ook ziet stotteren – of is het (kw)ijlen? – , is Wilfried Martens. De fotograaf (vergeten wie) heeft hem voor een groot raam met fel tegenlicht gezet, in een stoel die hij net onder de gebogen armleuingen kadreert. Het lijkt wel Martens op zijn oude dag, in een rolstoel en met de blik van iemand die de nakende seniliteit recht in de ogen kijkt. Aan de 2.000 euro alimentatiegeld kan het niet gelegen hebben, want de foto is al meer dan 10 jaar oud.

Waarom?

Waarom lijken alle nieuwe loopschoenen op gigantische discoballen zodra ík ze aantrek?

‘k zal mij moeten haasten

Aan de weegschaal in de Delhaize

Of ‘grapefruit’ ‘pompelmoes’ wil zeggen.
Nog een geluk dat hij zo knap was.
Of ik had “nee, spinazie” geantwoord.

Het monster is een muskusrat

Het monster is eigenlijk een muskusrat. Zei de dierenarts het vorige week niet: “Zijn nieren zijn abnormaal klein voor een kat.” En dan nog eens met nóg meer aandrang, luid tikkend op de röntgenfoto tegen de lichtbak: “D-i-t  z-i-j-n   g-é-é-n   n-i-e-r-e-n   v-a-n   e-e-n   k-a-t”. Een muskusrat, zeg ik u. Ene met veel haar op en een plumeaustaart, maar toch.

[foto uit de controletoren]

Heden met gratis pony

Een prottig – pardon, ‘prettig’ – boekje vol tips om uw carrière niet te laten fnuiken door misplaatste toiletgewoontes en oncontroleerbare gassen. Mijn eigen handleiding voor de ultieme kwebbelscheet maar dan maal 100.