Dringend ophangen

Overmorgen wordt Frankrijk voorzitter van de Europese Unie. Hangt het nieuwe staatsieportret van Sarkozy al boven uw bed?

5 goede redenen om Sara nu al te missen

1. Het geduld van Alexander: het ijskonijn tuurde weken aan een stuk naar dezelfde Excel-grafiek.

2. De zelfopoffering van Lut: de moederkloek bereidde dag in dag uit verse slagroomtaarten en mayonaise, en toch zaten de figuranten keer op keer in hun eigen brooddoos te prullen.

3. De nachtblindheid van Helena: de seut bleef haar donker hol van een appartement 200 afleveringen lang een loft noemen.

4. Het kapsel van Hans: de creatie hield van begin tot einde stand en liet vermoeden dat vtm op een nieuw dierenprogramma broedt.

5. De outfits van Britt: for all the obvious reasons.

Proficiat, Robin Ramaekers.

Ça ça ça, c’est la vie – wohohohohoho – ça ça ça, c’est la vie. Terzake, gisteren. Jean-Marie Dedecker & co ronselen stemmen in Benidorm. De prentjes over de mensen voor de mensen temidden de mensen waren zeer goed. Het streepje muziek eronder nog veel beter. Danny Fabry! Hoe lang was dat al niet geleden… Beste Robin Ramaekers, ’t was er boenk op.

Drinkt u wel genoeg?

Vettig

Nooit zou ik Dimitri Verhulst lezen. Zijn haar leek me altijd veel te vettig. U begrijpt dat wel. Maar nu heb ik De helaasheid der dingen uit. En ik ben er verdorie niet goed van.

De pauselijke driewieler

Ze zeggen dat de nieuwste Pausmobiel een driewieler wordt. En dat het eigenlijk niet meer is dan een stunt van motorfietsenfabrikant Piaggio. Ik zeg dat zijne Pauselijke Doorluchtigheid zich nu al voorbereidt op zijn deelname aan de Gay Pride van volgend jaar. Of draagt u ook zo’n stoer hoedje als u uw driewieler van stal haalt?

(Geen al te) beste vrienden

Met de komkommertijd in het vooruitzicht worden de heruitzendingen weer massaal op ons losgelaten. Of dacht u dat de VRT Beste vrienden herhaalt omwille van de maatschappelijke relevantie van het programma? Vriendschap en Saamhorigheid met hoofdletter, zoals in Allemaal Sam en Fata Morgana, die twee andere audiovisuele gedrochten?

Wat er ook van zij, leuk om weten is wel dat veel bekende vriendenparen elkaar in het echt rauw lusten. Dat is toch wat Bruno Wyndaele vorig jaar in een interview beweerde. Meer dan één BV zou vriendelijk doch met aandrang bedankt hebben voor een deelname aan Beste vrienden met vermeende soulmate X of Y, “omdat we elkaar nu ook weer niet zó goed kennen.”

Allemaal goed en wel. Maar staat u er even bij stil welke afleveringen daardoor d’office allemaal niet gesneuveld zijn: die met Yves Leterme en Hendrik Bogaert? Martine Tanghe en Kathleen Cools? Mimi Smith en Piet Huysentruyt? Laura Lynn en Frans Bauer? Samson en Gert?

Vergeet ik nog iemand?

Het zal u maar overkomen

Leestips om samen vloeibaar te worden

Businessboeken en ik, we zullen nooit de beste vrienden worden. Verwacht hier geen tirade tegen de managementgoeroes van deze wereld; ik zal me voor één keer inhouden. De verklaring is namelijk veel eenvoudiger. Ik ben gewoon niet de persoon die gedwee de gebruiksaanwijzingen volgt om de nieuwe printer te installeren. Laat het mij maar op het gevoel proberen. Manuals? Die dienen alleen maar om achteraf gelijk te krijgen (“zie je wel dat die kabel nergens voor dient!”). Met managementboeken is het net hetzelfde.

Maar nu ligt hier toch wel een fijn exemplaar voor me waar ik maar niet genoeg van krijg. Internal branding in de praktijk heet het. Sta me toe er een stukje uit te citeren. U zult meteen begrijpen waarom ik het toch tot de laatste bladzijde zal volhouden: “De waarden dienen als bindmiddel en zorgen ervoor dat kracht ontstaat in de organisatie. Je herkent het wellicht uit een-op-eencontacten. Dat een gesprek ineens gaat vloeien. Dat je in reactie op elkaar dingen bedenkt waar je zelf niet op gekomen zou zijn. Je wordt met z’n tweeën vloeibaar.” Pardon, vloeibaar?!?

Als er één businessboek – of liever antimanagementboek – is waar ik vloeibaar van word, dan is het Martin Lukes: Who moved my Blackberry van Financial Times-columniste Lucy Kellaway. Een hilarisch stukje fictie over een jaar in het leven van een zelfverklaarde topmanager die in de perfecte wereld van echte businessboeken niet eens bestaat. Een egocentrische loser die de meest onzinnige managementtheorieën niet alleen op zijn werk maar ook in zijn privéleven toepast. Wat dat voor hem en zijn disfunctionele omgeving oplevert, moet u zelf raden uit ’s mans pijnlijk herkenbare e-mails aan de baas, collega’s, echtgenote en maîtresse. Om 10 keer te herlezen en 10 keer opnieuw van te smullen, ware het niet dat ik mijn exemplaar 3 jaar geleden heb uitgeleend en het wellicht nog steeds onder tafel wordt doorgegeven in de multinational waar ik al lang niet meer werk. Daarom richt ik mij even tot u, beste ex-collega’s M., G., C. of T.: wordt het verdorie geen tijd om mijn boek terug te bezorgen?

Qué?

“Spreek de taal van uw doelgroep”, zegt de meneer van de workshop. En wat als ze die taal niet begrijpen?