Mijn gedachten van een kwartier geleden (in chronologische volgorde):
- ”De gustibus et coloribus non disputandum est.”
- ”Latijn? Parels voor de zwijnen.”
- ”Hebt ge uzelf al eens goed bekeken?!”
- ”S-T-U-K-S-K-E K-R-A-P-U-U-L!”
Aanleiding:
- Overjaarse puber aan het stuur van voorbijrijdende auto.
- Door het open raampje: “Maar zo’n lelijke bril!”
- Op straat: only me…
[foto uit de controletoren]
10 minuten 26 seconden getrapt. Van 60 Watt naar 150 Watt. Tot aan een harteklop van 176. En waarvoor? Voor een grote cola in een kartonnen beker en een stuk rijsttaart in de cafetaria, en de wetenschap dat 30% progressie op 3 maanden tijd toch niet slecht is. Als ik niet zo had zitten foeteren dat het veel te warm is voor zo’n inspanning, dan had ik nu misschien nog genoeg puf over om rechtstreeks naar de Tour door te rijden.
[prentje uit de blokkendoos van Nathan Sawaya]
Weet iemand hoe je een Flickr-slideshow kunt uploaden in een WordPress-artikel? De Controletoren heeft namelijk een paar leuke fotoreeksjes in het vizier.
Net wanneer ik me in het haar krab bij zo weinig inspiratie, komt er weer een lijstje mijn richting uitgewaaid. En ‘t is een kort, en ‘t is een gemakkelijk. De titel is “today”.
Siegfried Bracke keert terug naar het scherm.
FC De Kampioenen stopt ermee.
Amen.
Huh? Liefde is als een sigaret van Benny Neyman, is dat een cover van My baby takes the morning train?
Langs de kant van de weg in een godvergeten Bourgondische uithoek lag een doodgereden beest. Nog geheel volumineus en wel, op de rug, met 4 poten naar de hemel uitgestoken. Poten met heel veel haar op. Een wasbeer dus. Maar neen, de achterbank zwoer bij een everzwijn. “Maar allez gij, een wasbeer, zeg ik u, een grote wasbeer!” En toch… Eén blik op het werk van Fukaya Etsuko volstaat om opnieuw te gaan twijfelen.
Ik vind Mme Zsazsa geen onaangename madam. Ik ben fan van haar recepten omdat ik zelf zo graag comfort food eet. En ik lach om haar verhalen over tuin en kind, omdat ik er zelf gene heb (tuin noch kinderen, that is). Dat ze een handeltje in babydraagdoeken opgezet heeft die ik in een minder tolerante bui babacool zou noemen, dat kan ik nog net door de vingers zien. Al maakt ze zich wat dat laatste betreft aan één grote nalatigheid schuldig. Ze verzwijgt twee praktische nevenverschijnselen:
1. Er zijn baby’s die zich allesbehalve lijdzaam in zo’n bundel laten verfrommelen en onder verwoede pogingen van de moeder de hele buurt bijeenkrijsen met een stemvolume dat tot in de Brusselse burelen van de kinderrechtencommissaris draagt. Ik ken zo’n baby.
2. Er zijn vreemde mannen aan de tramhalte die eerst hun snor tussen de borsten van de moeder stoppen en dan pas vragen of ze de kleine in de buidel “alstublieft mevrouw” eens van dichtbij mogen bewonderen. Ik heb gisteren zo’n man leren kennen.
Beste Mme Zsazsa, moeten hieromtrent geen richtlijnen in uw handleiding opgenomen worden?
Een mens moet soms al eens naar Bourgondië trekken om de ware Russische volksaard te leren kennen. Om maar te zeggen dat ik van een weekje zon heb genoten met Rusland voor gevorderenden van Jelle Brandt Corstius bij de hand. Een hilarisch boekje vol dolkomische avonturen van de man zelf.
Eén tip: zorg dat u lekkere hapjes klaar hebt staan, want de minutieuze beschrijvingen van de vieze troep die hij daar te eten krijgt, zijn op zijn zachtst gezegd verontrustend. Maar het gaat lang niet alleen om eten, ook om dronken dierenartsen, knettergekke huisbazen, metrorijdende zwerfhonden, en nog veel meer.
Meneer Corstius stelt trouwens dat mensen met een voorliefde voor Rusland mensen zijn waar een steek aan los zit. Zijn eigen fascinatie voor de Russen verklaart hij droogweg door naar deze kleurrijke prentjes te verwijzen. Als u hierom hard moet lachen, zeker lezen die handel! De bestelling van ’s mans tweede boekje is net de deur van de Controletoren uit.
|
