Laat maar komen, Grietje! Graag uw beste tips voor:
- verantwoorde vakantielectuur
- een fijn, betaalbaar hotelletje in Parijs
- lekkere plekjes om te eten en mensjes te kijken in Parijs
- idem dito, maar dan in de Eiffel
- het beleefd afhouden van klanten die staan te drummen met nieuwe opdrachten
Valt het op dat ik te lang verlof heb genomen?
“Zit in de zetel en doe maar je goest”, zegt ze met een grappig accent.
En ik wist meteen dat ik de beste Poolse poetsvrouw van de wereld heb.
Stel dat je naar een zeer leuk bloggersevenementje mag. Nee nee, niet voor de geeks. Niet over bits en bytes en knopjes en toestanden. Maar over vrouwendingen (eventueel ook homodingen zo u wilt). Welke blogger/blogster zou je daar dan zéker tegen het lijf willen lopen?
- Pardon, werkt u hier?
- Neen.
- Uh, en waarom draagt u dan een T-shirt van Brico*?
- Ik ben jobstudentje.
- Uh, is dat niet werken dan?
- Ja zeg!
* Mijn nieuwe favoriete winkel. Voorbije weken gekocht: wel 10 testers muurverf en nog altijd niet het juiste blauw gevonden voor bij mijn zetel die eigenlijk grijs blijkt te zijn, een tuinslang (mijn eerste eigen tuinslang!), nog een tuinslang (wegens eerste 3 meter te kort en ingeruild terwijl het water er nog uitzeikte, “nee hoor, nog niet gebruikt”), een parasol (mijn eerste eigen parasol!), tangen, hamers, schroevendraaiers, … Soit, teveel om op te noemen en genoeg om in mijn eentje de Belgische economie draaiende te houden.
Ja ja, de controletoren is ein-de-lijk verhuisd. Inderdaad, daarom bleef het hier zo lang stil. En voor de curieuzeneuzen: ‘t is met een terras van meer dan 40 m² mét minituintje, en binnen is alles groot groot groot. En ja, ‘t is met parket. En ik heb werkelijk overal ingemaakte kasten, zelfs een Nigella Lawson-achtige pantry in de keuken, en een heuse schoenenkast, en een handtassenkast, …
Uit het heerlijk grappige Taal Is Zeg Maar Echt Mijn Ding van Paulien Cornelisse. Met dank aan de communicatiemadam voor de aanbeveling.
- Werk. Nog nooit in mijn zelfstandigenbestaan heb ik fulltime moeten werken. En nu zijn mijn klanten een beetje overenthousiast. En werk ik elke dag nine to five, de uren op-en-af-naar-Brussel-pendelen niet inbegrepen. “Uurtje factuurtje”, daar niet van, maar ik voel me opnieuw een echte loonslaaf. Awoe loonslavernij!
- Terug naar school. Opleiding “Journalistiek schrijven”. In het gezelschap van 3e-jaarsstudenten journalistiek. Of: wat te doen om zich een vreemde eend in de bijt te voelen. Alhoewel… Op de vraag “Hebben jullie eigenlijk een cursus taalzorg in jullie opleidingspakket?” antwoordde de slimste van de bende “Wat is dat, taalzorg?”. De wereld is niet klaar voor zoveel talent, zeg ik u.
- Gebroken ribben. Eerst beetje gebarsten. En dan genezen. En dan 3 x naar de kliniek “want ‘t is toch zeker niks anders hé?”. Nee neen, niks om ongerust over te zijn. En om te bewijzen dat het de rib en niets anders dan de rib is, breekt dat ding 3 dagen later. En nu hoest ik gelijk een frêle vrouwtje van 80 om mijn botten bijeen te houden. En wie me vraagt wat er scheelt, kijkt me vervolgens vol bewondering aan. Aja, gebroken ribben, da’s toch van aan kliffen te hangen, paruchte te springen of te raften? Juist ja.
- Keuzestress. In de Dreamland, op zoek naar een babypop voor N. ‘t Moest er een zijn met ogen die open en dicht kunnen, en met een fopspeen. Orders van de moeder. Beeld u een rek in met wel 50 poppen. 50 lelijke drommels, waarvan de helft ongevraagd onbeleefde geluiden maakt. Ik vraag me nu nog altijd af aan welke klant ik dat verloren uur ga doorfactureren. Aja, ik ben toch geen loonslaaf!
En verder vond ik Luik een aanrader!
Hebt u wel eens naar How to look good naked gekeken? Op Vitaya of VijfTV (waar anders?).
Geen haar op mijn hoofd dat er zou aan denken mij onder handen te laten nemen door die Gok. Welke redelijke vrouw vertrouwt nu zo’n zelfverklaarde fashion stylist die pasjes neemt als een klein schoothondje en grimassen trekt als een vrouw van 50 die er krampachtig 30 probeert uit te zien?
Elke jammerklacht over dikke buik, cellulitisdijen of hangtieten beantwoordt Gok met een theatrale ‘vriendinnen-voor-het-leven’-knuffel of een luchtkus links en rechts en links en rechts. En al dat “ooooooooooh, je buik is prachtig” en “aaaaaaaaaaaaagh, je billen zijn om in te bijten, verstop ze niet’”en “oooooooooooooooeh, show off your fabulous boobs girl”. Bullshit.
Want wat is het eerste waar hij die ongelukkige vrouwmensen in propt? Juist, zo’n magic knickers die je lijf samensqueezen van je knieën tot net onder je borsten. Like too much meat stuffed into a suasage skin, zoiets.
En daarboven dan een sensueel wapperend kleedje met blote schouders. “Voor op het strand, you beach goddess”. Op het strand? Met zo’n zweterige wambuis eronder? Ik dacht het niet, meneer de fashion stylist. En nu ik u goed bekijk, u lijkt wel een opgeblazen versie van Victoria Beckham. Nè.
Setting: jaarlijks nieuwjaarsdiner in uitgesteld relais. (Gelukkig maar jaarlijks…Grmph.)
Gesprek 1:
- (broer) We trouwen. Op xx augustus.
- (grootmoeder) Wàt?!?! En dan ga je nog op huwelijksreis. Dus je komt niet naar mijn feest voor mijn 80e verjaardag?!?! Maar enfin, het is een echte schande. ‘t Is toch waar. *Stoot tante naast haar aan. Je moet nu es horen. Die 2 gaan trouwen en ze komen niet naar mijn feest.
- (tante) Ah, gaan ze trouwen? En op een vrijdag dan nog. Beseffen ze wel dat wij ‘s anderendaags vroeg op moeten voor onze winkel?!?
- (moi) *Zucht. * Zwijg, voor de goede vrede. *Wacht tevergeefs op de eerste welgemeende “Proficiat”.
Gesprek 2:
- (moi) Nee, ik ben niet moe. Ik geeuw toevallig. Die chemokuren zijn al lang achter de rug. Ik voel me stilaan weer fit.
- (zelfde tante) Zeg, weet je wie ook kanker heeft? X, darmkanker, terminaal. En vorige week is bij ons nog iemand van 37 begraven, ook borstkanker.
- (oom) Tja, al die ziektes, je mag er toch niet bij stilstaan hé. Voor je het weet, ben je een vogel voor de kat.
- (moi) * Slik. * Zucht. *Wacht nog steeds op de eerste welgemeende “Hoe is’t?”.
Hebt u dat ook, dat u uw familie zou willen ruilen?
En wie zou u dan eigenlijk in de plaats willen?
|
